Środowisko bytowania zwierzyny ulega ciągłym przemianom. Nasilają się takie zjawiska jak: gęstość zaludnienia, coraz większe powierzchnie inwestycji. Człowiek potrzebuje nowych obszarów przyrodniczych, które dla własnych potrzeb „przerabia" w sposób niezgodny z zasadami ekologicznymi. Trwa także ciągłe zubażanie łowisk: kurczenie ich powierzchni  i  wymieranie  gatunków flory i fauny.  Myśliwi muszą rejestrować  zmiany negatywne,  którym podlegają populacje zwierząt łownych: budowa dróg, nowe tereny przemysłowe i rekreacyjne, ogradzanie powierzchni rolnych, leśnych, oraz wiele innych. Pogorszenie warunków życiowych zwierzyny jest niestety smutnym faktem dzisiejszych czasów, szczególnie proces ten postępuje od Zachodu Europy. Na Pomorzu Zachodnim, myśliwi odczuwają dotkliwie tego następstwa: podstawowym problemem są nakładane wysokie opłaty za szkody wyrządzone przez zwierzynę. Po to, aby cieszyć się widokiem dużej liczby saren, jeleni czy dzików, myśliwi muszą wypłacać odszkodowania rolnikom. Są to sumy stawiające często w krytycznej sytuacji koła łowieckie. W Polsce powierzchnie zredukowane (zniszczone przez zwierzynę) zajmują ok. 11 tys. ha, w okręgu szczecińskim 781 ha. Dzieje się tak za sprawą zubożenia bazy żero- wej w lasach gospodarczych, zwierzęta szukają żeru na polach uprawnych, których powierzchnia znacznie się zmniej- szyła po 1990 r. (ugory). Dlatego termin gospodarka łowiecka to nie tylko użytkowanie populacji zwierząt (odstrzał), lecz również (a dzisiaj przede wszystkim) ochrona śro­dowiska bytowania zwierzyny. Koła łowieckie wspólnie z nad- leśnictwami oceniają liczebność poszczególnych gatunków zwierząt, regulują ich zagęszczenie.

 Odstrzału dokonuje się z zachowaniem określonych zasad, uwzględniających strukturę płciową i wiekową populacji. Zabiegi  hodowlane w łowisku, to poprawianie  warunków  żerowych na  terenach leśnych i dokarmianie w okresach silnego niedoboru żeru naturalnego. Gospodarka łowiecka staje się częścią ekologii stosowanej, gdzie wykorzystywana  jest  wiedza z  zakresu:  nauk biologicznych,  zootechniki,  leśnictwa.  Działalność  myśliwych  coraz częściej skupia się na zagospodarowaniu łowisk w celu ograniczanie szkód, zarówno rolnych i leśnych. Koła łowieckie  zatrudniają 99 strażników łowieckich  (do prac na rzecz łowisk). „Urządzanie" łowisk polega na: zakładaniu poletek,  z których plonów  korzysta  zwierzyna, wykaszaniu łąk,  zakładaniu pasów  zaporowych,  wykładaniu karmy w paśnikach, budowie lizawek, wszystko dla „odciągnięcia" zwierząt od powierzchni gospodarczych. Wydatki ponoszone przez koła łowieckie na gospodarkę łowiecką, sięgają w sezonie 1,4 mln zł (okręg szczeciński).

Zagospodarowanie obwodów w okręgu szczecińskim (97 obwodów kół łowieckich, sezon 2009/10):

	Wyszczególnienie	Ilość,  powierzchnia
	paśniki    lizawki ambony poletka żerowe poletka zgryzowe  poletka produkcyjne   pasy zaporowe zagospodarowane łąki leśne  karma objętościowa sucha     karma objętościowa soczysta  karma treściwa  sól	896 szt 7.536 szt. 5.611 szt.  459 ha 220 ha 164 ha 486 szt/161 km 1.469 ha 1.303 ton 6.900 ton 2.665 ton   61,4 tony

Średnio na 1000 ha powierzchni leśnej 97 obwodów (265.566 ha) - przypada:

- 3,37 paśnika dla zwierzyny grubej,
- 28,4 lizawek,
- 21,1 ambony,
- 2,65 ha poletek łowieckich,
- 5,53 ha łąk śródleśnych i przyleśnych,
- 1,83 pasa zaporowego o długości 606 m.

Poletko żerowe  - powierzchnie gdzie uprawia się rośliny okopowe, motylkowe lub zboża. Mogą być ogradzane, a następnie udostępniane dla zwierzyny na żerowanie w okresie dojrzałości owoców („żer na pniu" ).

Poletko zgryzowe (ogryzowo - pędowe) - powierzchnie leśne lub ugory, gdzie nasadza się krzewy i drzewa, których świeże pędy służą jako pokarm jeleniowatym. Są udostępnione zwierzętom cały rok, najczęściej sadzi się wierzby tzw. paszowe, dereń, drzewa owocowe.

Poletka produkcyjne - powierzchnie rolnicze, na których kota łowieckie prowadzą produkcję roślin. Zbiory z tych pól w całości przeznacza się dla zwierzyny na zimową i wiosenna karmę.

Pasy zaporowe (buchtowiska) - powierzchnie lokalizowane w lesie na drodze zwierzyny do pól. Wykłada się wiosną i latem karmę (ziarno, bulwy), w celu zatrzymania zwierzyny i ograniczania szkód rolniczych.

Łąki śródleśne i przyleśne - powierzchnie często ugorowane. Koła zaczynają kosić je, dla wzrostu smakowitych ziół - podstawowego żeru jeleni i saren.

Rodzaje karmy: objętościowa sucha (siano, stoma, snopówka), objętościowa soczysta (ziemniaki, buraki, wysłodki, kiszonka), treściwa (ziarno zbóż).

Paśnik - urządzenie łowieckie do zadawania karmy zwierzynie:

Lizawka - służy do podawania soli zwierzynie, przeważnie korytka lub słupki